KAMPEN – Iedere Nederlander kan gebruik maken van de diensten van een tandarts. We liggen ‘braaf’ in de stoel en kunnen nauwelijks antwoorden op vragen die de tandarts op ons afvuurt. In dit bijzondere segment zijn de basisprincipes van een overeenkomst nog nauwelijks doorgedrongen.

Veel Nederlanders zijn niet bepaald gecharmeerd van de tandarts. Met frisse tegenzin gaan we 1 of 2 keer per jaar naar de tandarts. Met alle veranderingen in ons zorgstelsel kom ik steeds meer tot de conclusie dat het beroep van tandarts zwaar overgewaardeerd is. Eigenlijk is het een ‘microbouwvakker’ die erg lang heeft moeten leren om zijn of haar beroep te mogen uitoefenen.

Vanwaar mijn kritiek? Dit gaat enige jaren terug in de tijd. Argeloos lig ik in de stoel als mijn tandarts rept over tandsteen en gebitsreiniging. Kennelijk zijn er geen gaatjes gevonden, dus is er tijd over om andere zaken onder de loep te nemen. Met een speciaal boortje (althans, dat neem ik aan) schuurt de tandarts in recordtijd langs mijn gebit. “Zo”, dat zal de tandsteen wel geweest zijn. Vervolgens pakt mijn tandarts een ander boortje en herhaalt eigenlijk dezelfde snelheid. Neem aan dat mijn gebit nu ook gereinigd is, want meer heeft de tandarts niet aangegeven. Blij dat ik de stoel mag verlaten, neem ik de rekening in ontvangst. Thuis werk ik deze rekening weg en zie nog net de bedragen die erop vermeld staan. Voor het verwijderen van tandsteen wordt een bedrag van € 28 opgevoerd en voor het reinigen van mijn gebit ook nog eens een bedrag van € 18. Ineens flitst door mijn hoofd dat beide ‘behandelingen’ in totaal nog geen 2 minuten in beslag hebben genomen. Ook heb ik de tandarts niet kunnen betrappen op bijzondere hulpmiddelen. Gelukkig ben ik goed verzekerd, dus ik stuur de rekening door naar mijn zorgverzekering.

Enkele weken later ontvang ik van mijn ziektekostenverzekeraar het overzicht. Tot mijn stomme verbazing blijken zowel de gebitsreiniging als de tandsteenverwijdering niet te vallen onder de standaardvergoeding. Natuurlijk kennen we een eigen risico, dus dat zal het dan wel zijn. Het tempo waarin bedragen opgevoerd worden blijven nog lang nagalmen in mijn hoofd. In totaal declareert mijn goede tandarts dus € 46 voor in totaal 2 minuten werken. Vermenigvuldig ik dit maal 30 (om tot een uurtarief te komen), dan kom ik op een uurtarief van maar liefst € 1.380! Bovendien dringt tot mij door dat ik eigenlijk deze kosten geheel zelf moet betalen. Verder dringt pijnlijk tot mij door dat de tandarts helemaal geen toestemming heeft gevraagd om deze behandelingen bij mij te mogen verrichten.

Uit mijn periode dat ik bij een gewaardeerde bank heb gewerkt, herinner ik mij dat een parttime tandarts na aftrek van alle kosten een slordige € 125.000,- bruto per jaar overhoudt (hier moet de tandarts dan alleen nog inkomstenbelasting over betalen). Deze tandarts werkt maar liefst drie dagen in de week in een gecombineerde praktijk met gecombineerde tandartsassistenten. Dit beeld komt aardig overeen met het uurtarief wat ik hierboven al geschetst heb. Diezelfde tandartsen zijn de laatste jaren al een aantal keren in het geweer gekomen bij eventuele plannen van het kabinet om de tandarts niet meer in de basiszorgverzekering op te nemen. Dat begrijp ik dus volkomen!

Door privéomstandigheden is ons gezin genoodzaakt om van tandarts te veranderen. We kiezen ervoor om lekker dicht bij huis een tandarts uit te zoeken. Uiteindelijk kiezen we voor een tandartspraktijk met verschillende tandartsen. Nou ja, kiezen, dit is eigenlijk de enige keuze die we hebben, want alle andere praktijken schijnen bomvol te zitten. In eerste instantie geeft deze praktijk ons een prima gevoel. Vakkundig worden we behandeld en krijgen ook complimenten over ons poetsgedrag. Het jaar erop maken we goedgemutst een afspraak en krijgen we te maken met tandarts nummer twee van deze praktijk.

De praktijk is inmiddels in nieuwbouw ondergebracht en om organisatorische redenen worden we gekoppeld aan een andere tandarts. Deze tandarts is van het oude stempel en bevalt, evenals de eerste tandarts uit deze praktijk, ook goed. Keurig krijg ik uitleg op mijn vragen, vragen die ik in het verleden overigens nooit gesteld zou hebben. Eén van deze vragen betreft een kies, waarvan een stukje ‘afgebrokkeld’ is. De tandarts meldt keurig dat er geen enkele noodzaak is om hier iets aan te doen, aangezien het voor de gezondheid van mijn gebit geen kwaad kan. De daaropvolgende keren bevestigt deze tandarts andermaal dat er geen enkele noodzaak is, tenzij ik het zelf vervelend vind. Wel adviseert hij na een aantal keren om een gebitsreiniging te doen. Hiervoor heeft de praktijk een eigen specialist in dienst en na enige aarzeling stem ik er mee in. In mijn gedachten duurt zo’n behandeling zo ongeveer twee minuten en kan ik het eventuele bedrag betalen, dus geen probleem! Ook adviseert deze tandarts mij om even een paar foto’s van mijn gebit te maken. Dit fenomeen ken ik ook al van andere tandartsen, dus als het beter is, dan maar even doen.

Mijn verbazing is dan ook enorm groot als blijkt dat mijn gebitsreiniging ineens zo’n 20 minuten in beslag neemt. Met een soort hogedrukreiniger waaruit zout water door mijn mond wordt gespoeld worden alle hoeken en gaten van mijn gebit minutieus gereinigd. De foto’s worden niet zo maar genomen, hiervoor heeft de praktijk inmiddels een bijzonder geavanceerd apparaat aangeschaft. Hoewel de tandarts geen enkel gaatje tegen is gekomen, weet dit apparaat er wel twee op te sporen. Balen dat ik dus terug moet komen, maar wie wil er niet zo lang mogelijk met zijn eigen tanden en kiezen doen?

Het jaar erop wacht ons andermaal een verrassing. Door uitbreiding van de praktijk worden wij overgeheveld naar een ex-kaakchirurg uit Duitsland. Deze man heeft zich zojuist ingekocht in de praktijk om het sterk groeiende aantal patiënten het hoofd te kunnen bieden. Als eerste gaat mijn dochter de stoel in. De beste man blijkt niet al te goed Nederlands te kunnen spreken, maar laat aan duidelijkheid niets te wensen over. Mijn dochter moet nodig eens door een orthodontist nagekeken worden voor haar scheve gebit. Twee jaar geleden hebben wij de eerste tandarts van deze praktijk hierover benaderd en zouden we een prijsopgave krijgen. Tandarts nummer drie weet van dit alles helemaal niets, dus heb ik hem ‘even ‘ bijgepraat. Na mijn dochter mocht ik plaatsnemen in de stoel. De beste man onderzoekt mijn gebit en begint over mijn poetsgedrag. Niet geheel onbelangrijk kan ik melden dat zijn twee voorgangers en de voorganger ervoor mij altijd geprezen heeft over de consequente wijze van poetsen. Hoewel ik geen last van mijn gebit heb, weet hij toch twee gaatjes te vinden. Van tevoren heb ik hem nog vertelt dat de afgebrokkelde kies nog altijd geen pijn of ellende veroorzaakt. Op mijn vraag waar deze twee gaatjes zich bevinden krijg ik te horen dat het ondermeer gaat om de afgebrokkelde kies. In een flits schiet alles door mijn hoofd. Gebitsreiniging, foto’s, verdiensten van tandartsen, voorgangers en ga zo maar door. Zelfbewust geef ik aan dat ik absoluut geen vervolgafspraak wens te maken, aangezien in mijn bescheiden beleving, gebaseerd op collega’s van deze hardwerkende tandarts de diagnose allang in twijfel is getrokken. De man stamelt in bijna onverstaanbaar Nederlands dat ik hier bepaald geen verstandige keuze in maak. Na mij komt mijn vrouw en zoon aan de beurt en hij maakt meteen van de gelegenheid gebruik om mijn vrouw te informeren over mijn onverstandige keuze. De bekende druppel is dan bijna een feit.

Bij mijn vrouw worden twee gaatjes ontdekt.. Op de afgesproken datum en tijdstip valt mijn vrouw op dat de waarde tandarts niet één, niet twee, maar liefst zes keer aan het ‘boren’ slaat. Mijn vrouw, wakker geworden door mijn kritiek op tandartsen, vraagt belangstellend wat de tandarts nou eigenlijk gedaan heeft. Het antwoord is even onthutsend als alarmerend. De tandarts heeft namelijk bij de controle geconstateerd dat het aangezicht van de tanden beter kan. Een schoonheidsbehandeling dus. Dit hoeft op zich niet erg te zijn, maar bij de verrekening via onze ziektekostenverzekering blijkt dat wij voor het gelach opdraaien. Maar liefst € 240 moeten wij betalen, aangezien schoonheidsbehandelingen niet onder de dekking van onze verzekering vallen. De bekende druppel die de emmer doet overstromen is nu echt een feit!

Na dit bezoek besluiten wij om ons andermaal over te schrijven naar een andere tandarts. Deze tandarts heeft de buit ook allang binnen en heeft nog ruimte voor ons. Inmiddels, 3 jaar later, zijn de aandachtspunten van de vorige tandarts nog altijd niet verholpen. Het is niet nodig, zo blijkt.

De moraal van mijn verhaal is simpel. Iedere overeenkomst wordt in Nederland bepaald door een voorstel en acceptatie ervan. Waarom dan niet in de wereld van tandartsen. Veel behandelingen zijn ongetwijfeld prima, maar even zoveel behandelingen zijn volstrekt niet nodig en slechts bedoeld om het toch al niet bescheiden inkomen van de tandarts verder op te schroeven. Denk dus duidelijk na voordat je een tandarts gelijk geeft, wees kritisch!
Wij betalen het gelach, is het niet via de eigen bijdrage, dan wel door de alsmaar stijgende premies van de ziektekosten!

Poehpapa © 2006 - 2011 | KVK 52743667 | info@poehpapa.nl