NEDERLAND - Nou ben ik niet bepaald een liefhebber van boodschappen doen. Slechts af en toe laat ik mij verleiden om toch maar de broodnodige inkopen te verrichten. Hoe moeilijk kan boodschappen doen eigenlijk zijn? Gewoon weten wat je nodig hebt, naar de supermarkt rijden en dan je kar met de gewenste producten vullen. Klinkt eenvoudig, maar niet bij de supermarkt waar ik kom!
Op mijn lijstje staan de gewone huis-tuin-en-keuken-producten. Brood, frisdrank, groente, vlees en dat soort producten. Bij mijn supermarkt is het doorgaans best lastig om de auto te kunnen parkeren. De supermarkt zelf is groot, wat ten koste is gegaan van de hoeveelheid parkeerplaatsen. Dáár zet ik mij allereerst eens overheen. De supermarkt in kwestie is waarschijnlijk een goede keus, dáárom zijn er niet volop parkeerplaatsen!

Binnengekomen baan ik mij een weg tussen alle klanten. Het begint bij de versafdeling. De keuze is niet bijzonder groot, de prijzen schrikken mij behoorlijk af. In mijn winkelkar gooi ik gekookte bietjes (of dat met de EHEC-bacterie verstandig is, moet de toekomst uitwijzen). Vervolgens ga ik razend snel naar de broodafdeling. Daar begint een gefrustreerd gevoel zich meester van mij te maken. De schappen zijn nagenoeg leeg, de schapkaartjes suggereren een broodprijs van € 0,69, maar op het brood zelf kan ik niets goedkoper ontdekken dan € 1,75. Goed, dit overwin ik door slechts één brood in mijn winkelkar te leggen.

De tweede stap is frisdrank. Gewoon een betaalbare variant van ijsthee, cola, sapjes en dat soort standaard drinken voor het hele gezin. Helaas zijn de schappen voor al die artikelen nagenoeg leeg. In het smalle gangpad staan vakkenvullers ‘hard’ te werken voor hun zuurverdiende geld. Ze vullen alles aan, behalve wat ik zoek. Pech? Wie zal het zeggen. Niet alleen in de auto krijg ik een ‘file-gevoel’, maar ook nog eens in dit bijzondere gangpad. Er is bijna geen doorkomen aan! Ook hier eindig ik met het genoegen nemen van slechts enkele artikelen die ik toevoeg aan mijn winkelkar. Goed, behoorlijk duurder dan gepland, maar ja, er zal toch íets moeten komen?

Na deze standaardartikelen bedenk ik mij dat ik toch nog extra groente nodig heb. Met frisse tegenzin baan ik mij een weg terug en voel mij de perfecte spookrijder die zich tegen de verkeersrichting in een weg baant naar de boodschappen toe. Bij de koelvitrines (u kent ze wel, mooie deuren, mooie presentatie, romantisch licht) kom ik tot de ontdekking dat er bijzonder weinig te beleven valt achter de deuren. Met enige moeite ontdek ik gesneden andijvie voor een redelijk betaalbare prijs. Uit pure ergernis besluit ik daar dan maar genoegen mee te nemen.

Om mijn boodschappenlijstje te vervolgen ga ik terug naar de vleesafdeling. Daar besluit ik om mijn gezin te trakteren op beenham. Daar hoort natuurlijk een lekker broodje bij. Brood is nog altijd niet bijgevuld en dat geldt ook zeker voor de broodjes, waar beenham goed tot zijn recht komt. Dan maar voorgebakken croissants aanschaffen. De prijs bevreemdt mij enigszins, maar verdwaasd als ik inmiddels ben, stel ik mij tevreden met wat de schappen mij nog kunnen leveren. Klein detail, het is op dat moment ongeveer twee uur ’s middags. De supermarkt in kwestie heeft nog behoorlijk wat uren te gaan, dus.

Bij de koelvitrines neem ik braadboter mee en ik vervolg mijn pad bij de ‘lekkere dingen’. Deze schappen liggen nog boordevol, wat gelet op de laagste prijzen niet echt verbazingwekkend is. Dit gaat vlot, dus op naar mijn volgende doel: betaalbaar toiletpapier. Helaas is mijn favoriete toiletpapier ‘even’ niet aanwezig. Mijn humeur is inmiddels gedaald tot het dieptepunt en ik bedenk mij dat er eigenlijk nog wel voldoende voorraad in huis is. Dit laat ik dan maar even schieten. Om voldoende eten in huis te hebben, zet ik mijn zinnen op pizza’s. Voor mijn gevoel zijn de prijzen inmiddels met ongeveer 30% gestegen, ten opzichte van mijn laatste bezoek. Dus, laat ook maar zitten die pizza’s!

Bij de kassa sta ik voor mijn gevoel ‘uren’ in de rij, omdat een vrouw voor mij zo nodig op zoek moet naar haar portemonnee. De meneer voor mij laat de kassière rustig alle boodschappen doorschuiven en als ik dan eindelijk aan de beurt ben, moet ik vechten om de juiste boodschappen in mijn winkelkar te leggen. Uiteindelijk slaag ik glansrijk voor deze test!

Het hamerstuk van mijn bezoek aan mijn ‘favoriete’ supermarkt is de afrekening. Voor slechts weinig boodschappen hoor ik nog net dat de kassière mij vraagt om ruim € 40,- te betalen. Zonder blikken of blozen besluit ik óók daar maar niet meer moeilijk over te doen. Gefrustreerd verlaat ik de winkel, om huiswaarts te keren. Voor mij staat één ding vast: “ Deze supermarkt hoeft eenvoudigweg voor mij niet meer, géén service en véél te dure prijzen”. Deze boodschap is helder!

Poehpapa © 2006 - 2011 | KVK 52743667 | info@poehpapa.nl